Back to Main

  Back to previous

 
  Protocols

 
  Medline

 
  Recent Developments

 
  Conferences













 

 
  Aνδρική Στειρότητα

Έχουν περάσει σχεδόν 2 δεκαετίες από τη γέννηση του πρώτου παιδιού με τη μέθοδο της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Από τότε η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή έχει αναπτυχθεί ταχύτατα και έχει δημιουργήσει κλάδους για την αντιμετώπιση των περισσοτέρων προβλημάτων στειρότητας.

H οφειλόμενη στον ανδρικό παράγοντα υπογονιμότητα ήταν μέχρι πρόσφατα ένα από τα άλυτα προβλήματα. Έγιναν διάφορες προσπάθειες με την ανάπτυξη τεχνικών για υποβοηθούμενη γονιμοποίηση στις περιπτώσεις που τα χαρακτηριστικά του σπέρματος ήταν τόσο φτωχά ωστε δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί η φυσιολογική (Baker et al, 1993).

Η απλούστερη τεχνική ήταν η διάνοιξη της διαφανούς ζώνης (zona pellucida) του ωαρίου (με μηχανικά ή χημικά μέσα), ώστε να διευκολυνθεί η είσοδος των σπερματοζωαρίων (Partial Zona Dissection : PZD). Η τεχνική αυτή έχει μικρή μόνο επιτυχία, μια και συχνά επιτρέπει την είσοδο περισσοτέρων από ένα σπερματοζωαρίων.

Μια πιο άμεση προσέγγιση ήταν η εισαγωγή στο περιλεκιθικό διάστημα (perivitelline space) μερικών κινητών σπερματοζωαρίων, μετά απο συρρίκνωση του ωαρίου σε διάλυμα σουκρόζης (SUZI) (Van Steirteghem et al, 1993). Τα ποσοστά επιτυχίας ήταν υψηλότερα από την PZD, αλλά και πάλι όχι αρκετά υψηλά, ώστε να αποτελούν κίνητρο για ένα ζευγάρι για να ξεκινήσει εξωσωματική γονιμοποίηση.

Η εισαγωγή της Μικροχειρουργικής Ωαρίου (ICSI; Intra Cytoplasmic Sperm Injection) το 1992 ήταν επαναστατική για την αντιμετώπιση της ανδρικής στειρότητας (Palermo et al, 1992). Η τεχνική αυτή περιλαμβάνει την εισαγωγή ενός σπερματοζωαρίου απευθείας στο κυτταρόπλασμα του ωαρίου (Van Steirteghem et al, 1993). Αδυναμία του σπερματοζωαρίου να διαπεράσει τη διαφανή ζώνη η την μεμβράνη του κυτταροπλάσματος (οωλήμμα), που πιθανόν να οφείλονταν σε ελαττωμένη κινητικότητα, μειωμένη ικανότητα πρόσδεσης στη διαφανή ζώνη η ανεπάρκεια ενζύμων για τη διάνοιξη της ζώνης , δεν αποτελούν πια εμπόδιο στη γονιμοποίηση. Η τεχνική αυτή είναι κατάλληλη για πολύ σοβαρές περιπτώσεις στειρότητας . Πριν από την εφαρμογή της ICSI οι πιθανότητες γονιμοποίησης ήταν ελάχιστες εάν δεν υπήρχαν το λιγότερο 500.000 σπερματοζωάρια με αρίστη κινητικότητα (μετά την επεξεργασία). Σήμερα έχουν σημειωθεί εγκυμοσύνες ακόμα και σε περιπτώσεις που λίγα μόνο σπερματοζωάρια είχαν ανεβρεθεί στο σπερματικό υγρό (Mansour et al, 1995).

Η τεχνική ICSI χρησιμοποιήθηκε σε ζευγάρια με επαναλαμβανόμενες αποτυχίες γονιμοποίησης in vitro ακόμα και όταν το σπέρμα είχε καλά χαρακτηριστικά και, σύμφωνα με τα κριτήρια της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (World Health Organization), μπορούσε να χαρακτηριστεί φυσιολογικό (Sherins et al, 1995).

Περιπτώσεις απόλυτης αποφρακτικής η μη-αποφρακτικής αζωοσπερμίας, αντιμετωπίστηκαν με βιοψία σπερματοζωαρίων από ορχικό επιθήλιο (TESE; Testicular Sperm Extraction) ή επιδιδυμίδα (MESA; Micro Epidydimal Sperm Aspiration), με υψηλά ποσοστά κύησης (Silber et al, 1994; Patrizio et al, 1995; Τsirigotis et al, 1995).

Υπάρχουν δυο πολύ σημαντικά στάδια για την επιτυχία της μικροχειρουργικής ωαρίου: 1) η ακινητοποίηση του σπερματοζωαρίου πριν από την έγχυση του στο ωοκύτταρο και 2) η εισρόφηση ωοπλάσματος στην πιπέττα έγχυσης, πριν από την έγχυση του σπερματοζωαρίου. Με την μηχανική ακινητοποίηση του σπερματοζωαρίου μειώνεται αφ' ενός η κινητικότητα του, που θα μπορούσε να καταστρέψει τα κυτταρικά οργανίδια και αφ' ετέρου επέρχεται η θραύση των κυτταρικών μεμβρανών του σπερματοζωαρίου πιθανόν εκλύει παράγοντες που βοηθούν τη γονιμοποίηση. Μια άλλη υπόθεση είναι ότι η ύπαρξη της άθικτης μεμβράνης του σπερματοζωαρίου ενδέχεται να εμποδίζει παράγοντες που εκκρίνονται από το ωάριο να φτάσουν στον πυρήνα του σπερματοζωαρίου και να προξενήσουν την αποσυμπύκνωση (decondensation) της χρωματίνης του. Συνεπώς η ρήξη των μεμβρανών του σπερματοζωαρίου είναι απαραίτητη ώστε οι ωοπλασματικοί παράγοντες να δράσουν στον σπερματικό πυρήνα (Van Blerkom, 1994)

Η εισρόφηση ωοπλάσματος στην πιπέττα έγχυσης είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη διαδικασία. Πολλές φορές, μετά την απόσυρση της μικροπιπέττας από το ωόπλασμα, και αφού έχει γίνει η έγχυση του σπερματοζωαρίου , παρατηρείται ότι στο ωάριο έχει μείνει ένα ανοιχτό κανάλι, το 'αποτύπωμα' της εισόδου της πιπέττας. Αυτό πού συμβαίνει είναι ότι έχει γίνει εγκόλπωση της μεμβράνης γύρω από την πιπέττα (Εικόνα 1) και το σπερματοζωάριο έχει εναποτεθεί στο περιλεκιθικό διάστημα αντί στο ωόπλασμα. Έτσι καταλήγουμε σε μια κατάσταση παρόμοια με τη SUZI και με τα αντίστοιχα ποσοστά γονιμοποίησης. Η εισρόφηση προξενεί ανάδευση του ωοπλάσματος, ώστε να εμποδίζεται μηχανικά το σπερματοζωάριο να βγει στο περιλεκιθικό διάστημα. Επίσης πιθανόν να δίνει το έναυσμα ώστε να ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί του ωαρίου για τη σύντηξη των προπυρήνων (Van Steirteghem et al, 1994). Η ποσότητα του ωοπλάσματος που προσροφάτε και επανεγχύεται στο ωάριο είναι πολύ σημαντικό: υπάρχει o κίνδυνος της πιθανής καταστροφής του ωαρίου . Ο σωστός σχεδιασμός χρήσης των μικροπιπεττών (ειδικά η διάμετρος της πιπέττας έγχυσης) είναι πολύ σημαντικός ώστε ο χειρισμός να γίνεται κάτω από απόλυτο έλεγχο.

Η όλη διαδικασία είχε αρχικά δημιουργήσει ανησυχίες για πιθανότητες τραυματισμού του ωαρίου. Τα αποτελέσματα όμως δείχνουν ότι το ποσοστό των ωαρίων που καταστρέφονται από τη διαδικασία είναι μικρότερο από 10% σε έμπειρα χέρια (Van Steirteghem et al, 1993).Τα ποσοστά γονιμοποίησης κυμαίνονται γύρω στο 60%, χωρίς να επηρεάζει το εάν τα σπερματοζωάρια προήλθαν από βιοψία όρχεως, επιδιδυμίδας η μετά από εκσπερμάτωση (Silber et al, 1994). Σχεδόν όλα τα ζευγάρια (περίπου 90%) που κάνουν εξωσωματική γονιμοποίηση με ICSI φτάνουν στο στάδιο της εμβρυομεταφοράς και τα ποσοστά εγκυμοσύνης είναι ισάξια η και καλύτερα από αυτά της κλασικής εξωσωματικής γονιμοποίησης (Van Steirteghem et al, 1994).

Η επιτυχία της τεχνικής ICSI οδήγησε πολλούς να προβλέψουν ότι στο μέλλον πιθανόν όλες οι περιπτώσεις εξωσωματικής γονιμοποίησης θα γίνονται με ICSI και όχι με απλή ενσπερμάτωση των ωαρίων (Fishel et al, 1995).

[ contents | next ]













Download Related Videos
·  ICSI - 3.3mb quicktime


Related Links
·  Spermatology WWW Home Page


Related Images
·  Spermatozoa reacting to HOST


·  Head to head agglutinations